Hier kunt u enkele vragen en reacties op deze website lezen.
Het zijn ervaringen van personen met vaginisme en hun partners en reacties van lotgenoten en therapeuten.

Minderwaardig gevoel

Posted by Anoniempje 
Hallo,

Ik ben hier 'nieuw' en ben blij eens met lotgenoten te kunnen praten: eindelijk eens iemand bij wie ik mijn verhaal kan doen zonder me te moeten schamen.

Het is allemaal lang geleden begonnen: zover als ik me ooit kan herinneren. Mijn broer heeft me heel mijn leven psychisch mishandeld. Hij heeft me echt doen geloven dat ik helemaal niets waard was en er mij nooit iemand graag zou zien. Hij heeft me keer op keer vernederd, hij heeft me mijn laatste beetje zelfrespect afgenomen tot ik helemaal gebroken was en niet langer door het leven wou gaan. Daardoor kreeg ik anorexia en belandde ik in een depressie. Ik heb dan heel erg mijn best moeten doen om daar uit te geraken en heb met veel moeite toch wat zelfvertrouwen opgebouwd.

Toen ik later mijn eerste echte vriendje had en met hem naar bed wou gaan, was mijn broer ook thuis en kon ik me niet goed ontspannen. Daarna hebben we het nog enkele keren geprobeerd, maar telkens opnieuw was ik bang dat het weer pijn ging doen, waardoor ik nog meer blokkeerde. Na een jaar gingen we uiteen. Nadien heb ik iemand anders gehad, die me na meer dan 2 jaar liet zitten voor een andere vrouw, waardoor ik opnieuw in een diepe put belandde.

Iets minder dan een jaar geleden leerde ik mijn huidige vriend kennen. Van in het begin was hij ontzettend lief voor mij. Hij vertelde me dat het geen probleem was en we wel zouden zien. Ondertussen is dat echter veranderd. Hij is nog altijd lief voor mij en probeert mij te steunen, maar ik merk heel duidelijk dat hij enorm gefrustreerd is. Hij heeft vroeger al verschillende seksuele relaties achter de rug, dus begrijp ik maar al te goed dat dat voor hem nu ontzettend moeilijk moet zijn. Vooral omdat mijn probleem nog niet achter de rug is en ik ook helemaal geen idee heb wanneer wel en of het ooit wel in orde komt. Ik heb wel al hulp gezocht (binnenkort mijn eerste afspraak bij een seksuoloog) omdat ik er zelf ook zo snel mogelijk van af wil.

In het begin van onze relatie probeerden we op andere manieren te vrijen, zonder penetratie. Maar nu is het al een hele poos zo dat hij me amper nog wil aanraken. Hij zegt dat indien hij dat wel zou doen, hij te veel zin zou krijgen in 'echte' seks en hij nu dus zijn lustgevoelens probeert te onderdrukken. Aanvankelijk geloofde ik dat tot ik eens op enkele pornofilms stuitte. Toen ik hem daarmee confronteerde, beweerde hij dat die al heel oud zijn en het al zeker 10 jaar geleden is dat hij daar naar gekeken heeft (Yeah right!!). Toen ik eens bij hem bleef slapen, was hij aan het masturberen toen ik wakker werd. En weer ging hij onmiddellijk in de verdediging 'dat het toch maar normaal is dat hij naar zijn zoetje verlangt'. Hij neemt zelfs erotische films op waar ik bij ben en denkt dat ik dat niet door heb. Ik heb er al zeker 5 keer met hem proberen over praten, maar telkens ontkent hij alles en wimpelt hij me af. Hij probeert me dan zelfs een schuldgevoel te bezorgen omdat ik zoiets over hem 'durf' te zeggen. Ik hem al proberen uitleggen dat hij mij op die manier het gevoel geeft dat ik onvolmaakt en onvoldoende ben voor hem. Hij vindt het ook een ronduit belachelijk idee dat op die manier vrijen voorlopig een volwaardig alternatief zou zijn voor de 'echte seks', want dit is volgens hem enkel wat 'prutsen'.

Ik voel dat er daardoor een afstand tussen ons gekomen is. Ik voel me steeds onzekerder worden en volkomen minderwaardig t.o.v. andere 'echte' vrouwen. Hij geeft me ook altijd het gevoel dat het 'mijn' probleem is en dat ik het dus ook alleen dien op te lossen. Daardoor voel ik me in de kou staan en helemaal onbegrepen door mijn eigen vriend, terwijl hij de enige is met wie ik er durf over te praten. Ik vind dat hij ook ander vormen van intimiteit stilaan vermijdt, terwijl dat voor mij juist zo belangrijk is.

Vorig weekend vreesde ik het allerergste. Ik was al zo bang dat ik hem zou verliezen en toen ontdekte ik het volgende. Als we uitgaan gaat hij altijd bij een meisje, die me duidelijk niet kan verdragen (ze heeft al geprobeerd om ons tegen elkaar op te zetten). Hij laat me dan helemaal links liggen, soms uren aan een stuk. Voor hem is dat misschien normaal aangezien we elkaar toch al vrij vaak zien. Maar ik voel me er telkens zo minderwaardig door en vrees steeds meer dat hij voor haar zou kiezen i.p.v. voor mij, aangezien zij hem wel kan geven wat hij wil. Vorig weekend heb ik op zijn kamer een papiertje zien liggen waarop hij heel duidelijk geschreven had hoe hij naar haar huis moet rijden. Zelf heeft hij me nog nooit gezegd dat hij bij haar langs geweest is of dat van plan is, terwijl we dat anders wel altijd aan elkaar vertellen als we met iemand afgesproken hebben. En nu ben ik zo ontzettend bang dat hij me met haar zou bedrogen hebben/bedriegen. Ik durf er hem helemaal niet over aan te spreken. Enerzijds, als het waar is, zal hij toch weer liegen en er hem uitpraten zoals hij de vorige keren ook gedaan heeft. En daar schieten we ook niks mee op. En anderzijds als het niet zo is, vind ik het wel erg dat ik hem van iets valselijk zou beschuldigen, terwijl hij al zoveel geduld gehad heeft en nog steeds lief voor me is (meestal).

Ik weet echt niet meer wat gedaan. Ik ben zo ontzettend bang!! Ik voel me onbegrepen en enorm minderwaardig. Ik ben helemaal ten einde raad en hou dat niet meer uit.

Dank u voor uw reacties en steun!