Hier kunt u enkele vragen en reacties op deze website lezen.
Het zijn ervaringen van personen met vaginisme en hun partners en reacties van lotgenoten en therapeuten.

Berichtje voor "lotgenoten"

Posted by vaginisme 
Berichtje voor "lotgenoten"
Hallo,



Toen ik 14 jaar was ontdekte ik dat ik vaginisme had, onder andere door een hopeloos mislukte poging om een tampon in te brengen. Ik probeerde op mijn 15 jaar betrekking te hebben met mijn lief van toen maar dat lukte absoluut niet. Ik wou er toen niet aan toegeven en dacht dat ik mij er gewoon even overheen moest zetten, dat de pijn wel zou wegtrekken. Dat werkte natuurlijk averechts. Mijn lief begon toen over operaties en dergelijke, wat mij op jonge leeftijd erg afschrikte. Dit zag ik absoluut niet zitten. Uiteindelijk eindigde mijn relatie met hem en gaf ik geen aandacht meer aan het probleem. Ik vermeed fysiek contact met jongens en het aangaan van nieuwe relaties om maar niet met dit probleem geconfronteerd te moeten worden. Toen ik 18 jaar was werd ik uiteindelijk toch terug verliefd op een hele lieve jongen. Ik praatte mijzelf de moed in dat het ondertussen misschien al over zou zijn nu ik ouder ben of dat het bij hem anders zou zijn. Toen ik hem na enkele maanden toch vertelde dat er wat aan de hand is nam hij dit erg goed op. Hij besloot om hier samen met mij aan te werken, al zou dat nog jaren geduld vragen. Ik las zoveel mogelijk op het internet om mijn lichaam te leren begrijpen. Online zocht ik bekkenbodem oefeningen die ik elke dag deed. Omdat ik niet genoeg geld heb om het zelfhulppakket aan te schaffen zocht ik verschillende ‘staafjes’ die overeen kwamen met de groottes van de staafjes uit dit pakket. Het begon echt met babysteps, de vreugde toen ik het topje van mijn vinger kon inbrengen was niet te vatten. Uiteindelijk ging het steeds beter. Dit hele proces was echt met vallen en opstaan, soms moest ik weer vanaf nul beginnen. Pas toen ik helemaal zeker was dat ik het zou kunnen hebben we voor het eerst geprobeerd om betrekking te hebben. Dit was pas anderhalf jaar na het begin van onze relatie. Nu kan ik gewoon seks hebben zonder pijn te ervaren, ik kan probleemloos tampons inbrengen en zelfs een gynaecologisch onderzoek was geen probleem.



Ik weet dat ik erg vaak verhalen las op dit forum uit nood aan ‘lotgenoten’. Ik putte dan ook extra veel kracht en energie uit succesverhalen, die mij opnieuw de hoop gaven dat ik hier niet heel mijn leven mee zou moeten zitten. Ik hoop dat dit verhaal voor anderen ook een bron van aanmoediging kan zijn, want ik weet hoeveel impact deze beperking op je leven kan hebben. Graag wil ik meegeven dat het vooral belangrijk is om het rustig aan te doen en niets te overhaasten. Soms wou ik een stap overslaan, om het proces sneller te laten gaan maar wanneer je dan te veel pijn ervaart kan je makkelijk weer twee stappen terug staan. Ik besef ook dat ik enorm veel geluk heb met een geduldige, begripvolle en positief ingestelde vriend als de mijne. Ook open communicatie en na een tijdje samen oefenen is echt belangrijk. De eerste stapjes zijn moeilijk maar na een tijd gaat het steeds vlotter. Geef het tijd en af en toe opgeven kan geen kwaad, als je de volgende dag maar gewoon weer besluit dat je dit kan en met dubbel zoveel moed verder gaat.

Als je graag vragen zou stellen aan mij hou je dan zeker niet in om te reageren. Ik zou ze met plezier beantwoorden!
Sorry, you can't reply to this topic. It has been closed.